adaruns.com

Een diëtist, iemand die vertelt wat je wel en niet mag eten! De dag dat ik de praktijk binnenstapte bij Vera Wisse (sportdiëtist en schrijfster van het boek: Eet als een atleet) wist ik dat er geen weg meer terug was. De dag vóór de afspraak snaaide ik nog alles wat los en vast zat. De volgende dag zou ik mezelf in het ‘keurslijf’ van een voedingsschema proppen. Weg met het onbezorgde leven van alles kunnen eten waar ik zin in heb. Vanaf nu zou ik gehoorzamen aan het voedingsplan van de diëtist. Vol overgave stapte ik bij haar naar binnen.

Oorzaak: Allereerst was het aan mij de beurt om te vertellen met welke reden ik bij haar aanklopte. Ik vertelde haar over mijn voedingsgewoontes (naar mijn idee gevarieerd en volgens de schijf van vijf van het Voedingscentrum), mijn passie hardlopen in combinatie met de narigheid tijdens de toiletbezoekjes. Vervolgens informeerde Vera naar het bloedonderzoek en waar m’n bloed op was onderzocht. Terwijl ze aantekeningen in haar computer maakte, beantwoordde ik nog wat specifieke vragen voor het maken van een completer beeld. Eet je veel kruiden en specerijen?(Nee!) Kan je zeggen wanneer deze klachten zijn ontstaan?(Na de bevalling, toen ik begon met hardlopen) Is het gevoel bij een ochtendtraining hetzelfde als in de avond? (Nee, ochtend is oké, avond is drama.) Is het zowel bij trainingen als bij wedstrijden? (Ja!)

FODMAP: Als de diëtist haar vragenvuur heeft afgerond, zegt ze: “Het lijkt inderdaad op het Prikkelbare Darm Syndroom (PDS)”. Ze vervolgt met een technisch verhaal over hoe mijn darmen reageren op voeding en hoe gezonde darmen dat doen. Daarna komt het praktische gedeelte in de vorm van een plan van aanpak. Voorzichtig begint ze over het FODMAP-dieet: Een voedingsplan waarbij de eerste vier weken alleen prikkelbaararme voeding wordt gegeten om de darmen tot rust te brengen. Dat betekent: Geen gluten, lactose, amper groente of fruit en geen suikers. In de vijf weken daarna test je elke week één voedingsketen (polyolen, fructose, lactose, galactanen en fructanen) om te zien welke voedingsgroep de boosdoener is. De diëtist sluit haar verhaal af met de vraag of ik dat zie zitten. Het voorstel klinkt niet als een vraag. Mijn lot ligt in jouw handen en als ik van m’n klachten af wil, dan is dit MIJN PLAN!

Boodschappenlijstje: Shoppen in de supermarkt gaat vanaf nu ook volgens ‘mijn plan’. In een ‘speciaal’ hoekje vind ik de glutenvrije broden, pasta, koekjes en havermout. Oké, hier moet ik zijn! In de koeling tussen alle lekkere toetjes en pakken vla zoek ik naar de lactose vrije producten. Ook die zijn in het assortiment opgenomen. Super! Dit gaat goed! Qua groente is het vooral bladgroente en de keuze in fruit is een banaan of een kiwi. Gelukkig zijn aardappelen, rijst, vlees, vis en eieren volgens het FODMAP-dieet prikkelbaararme producten en kan ik die met een gerust hart inladen. De kar ziet er iets minder gezellig uit, maar wie ‘a’ zegt, moet ook ‘b’ zeggen en zo zette ik de dag na het bezoek aan Vera mijn beste beentje voor (á la de dieren in Jungle Book).

Trots van de pot: De veranderingen zijn vrijwel gelijk merkbaar. Het rommelen in m’n buik blijft uit en na drie dagen eten volgens het FODMAP-dieet kan ik m’n ogen niet geloven en kom ik vol trots van het toilet. Wauw! Dit heb ik nog nooit meegemaakt! Ook tijdens het hardlopen is m’n buik rustig en kan ik zonder ongemakken m’n rondje lopen. Wat een verademing om voluit te kunnen gaan! Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik niet veel eerder naar een specialist heb geluisterd, maar goed… Hier sta ik niet bij stil, ik ga lekker rennen!

Impact op het hardlopen: Er is geen training of wedstrijd meer geweest waarin ik last heb gehad van mijn buik. Als ik nu mijn schoenen aandoe, ga ik onbezorgd er op uit en geniet ik van elke meter. De grootste impact die ik ervaar sinds het bezoek aan de diëtist? Dat vanaf die dag in november het niet langer mijn BUIK is die het tempo of de afstand bepaalt, maar bedenk IK wat de bedoeling is van de training of de wedstrijd.

Test! Test!: Na het introduceren van de verschillende voedingsgroepen blijkt dat de boosdoener het eten van gluten is. Met een gerust hart zet ik m’n tanden weer in een appel, smul ik van een bakje kwark en een taartje sla ik met een glimlach af! Buik blij, ik blij! Voor mij geen gluten meer: Ik eet glutenvrij!

In het afgelopen half jaar heb ik op alle afstanden mijn persoonlijk record verbeterd. Niet langer ligt de focus op ‘ik hoop maar dat m’n buik rustig blijft’, maar kan ik me richten waar het echt om gaat, namelijk: Mooie wedstrijden lopen waar ik met een fijn gevoel voor kan trainen!

Heb jij ook last van je buik tijdens het lopen? Aarzel niet te lang en stap naar een specialist die jou kan helpen zoeken naar oplossing. Just do it!

Liefs, Ada