adaruns.com

Het is alweer een hele tijd geleden, om precies te zijn negen maanden, dat ik achter m’n laptop ben gaan zitten om een stukje voor mijn blog te schrijven. Vorig jaar startte ik heel enthousiast met het dagelijks schrijven over mijn hardloopleven. Enthousiast en enorm bevlogen! Na deze break, van bijna negen maanden (oeps!), neem ik jullie weer mee in al mijn hardloopavonturen. Hardlopen is nog steeds m’n lust en m’n leven en ik heb super mooie uitdagingen en evenementen in 2020 die ik jullie niet wil onthouden.

Break! Je vraagt je waarschijnlijk af waarom ik negen maanden onder een steen ben gedoken en nu plots weer tevoorschijn kom. Een hele logische reactie en die vraagt om een uitleg. Vorig jaar was ik aan het trainen voor de marathon van Zeeuws Vlaanderen. Na het lopen van mijn Persoonlijk Record (3 uur en 12 minuten) was ik volaan, maar vooral erg moe. In de voorbereiding had ik voor mijn gevoel alles gegeven en gelaten voor die ene wedstrijd en nu ik deze wedstrijd gelopen had zei m’n lichaam letterlijk: ‘ STOP!’ In eerste instantie zou ik de Brabantse Wal marathon in juni nog lopen. De trainingen verliepen moeizaam, m’n energielevel kwam niet meer op peil en tenslotte begon ook m’n hoofd zich er nog mee te bemoeien. ‘Je loopt voor je plezier en niet om je lichaam zo af te matten dat je nergens meer zin in hebt!‘. Tegen collega’s vertelde ik dat het voelde als een fysieke-out (als in burn-out, maar dan lichamelijk). Ik weet niet eens of dit een erkende medische term is, maar voor mij klonk dit als de enige diagnose. In de dagen voor de marathon werd het warmer en warmer en zodoende besloot ik dat mijn lichaam niet klaar was voor een marathon in de bossen onder tropische omstandigheden. Deze beslissing was de druppel die de emmer deed overlopen. In de periode die volgde heb ik niet meer dan twee keer in de week een rondje gehobbeld en ging ik een uurtje naar de sportschool.

Als een blad aan de boom! Vrienden die me al wat langer kennen zijn verrast dat ik mijn passie zo plots kan laten varen en zijn nog meer verrast als ik weer op het toneel verschijn. De ommezwaai kwam in augustus. De zomervakantie was bijna voorbij en die paar weken rust (niks moet en lekker luieren in de zon) zorgden ervoor dat mijn bodybattery weer was opgeladen. Als Zeeuw ontkom je niet aan de voorbereidingen van de Kustmarathon. En juist die energie is voor mij het zetje geweest om weer zin te krijgen om een doel te stellen en naar een mooi doel toe te trainen. Zodoende begon ik mijn trainingen weer op te pakken, voorzichtig liep ik een eerste dertig kilometer. Dit ging zo gemakkelijk dat ik direct vertrouwen kreeg in het uitlopen van de Kustmarathon. Die zou tenslotte pas over zes weken zijn. Diezelfde avond opende ik de website om mezelf in te schrijven en ontdekte dat de inschrijving inmiddels was gesloten. ‘Nee, dit meen je niet!!!’ Boontje komt om z’n loontje? Dit jaar liep ik de prachtige route langs de kust onder de naam ‘Marja‘. In eerste instantie dacht ik: ‘Ach, ik ga toch m’n tijd van vorig jaar niet verbeteren dan is een andere naam ook niet zo’n probleem’. Zonder verwachtingen vertrok ik op die eerste zaterdag van oktober vanuit Burg richting Zoutelande. Het was een stralende dag, zeg maar het perfecte hardloopweertje. Ik genoot van elke kilometer en terwijl ik zo ontspannen aan het lopen was, kwam ik erachter dat ik bij de top tien van de dames behoorde. Toch jammer dat je dan Marja heet en dit mooie resultaat niet achter je eigen naam schittert op de website van Atletiek Zeeland.

De smaak weer te pakken. Na het lopen van de kustmarathon heb ik de flow niet meer losgelaten en heb het hardlopen weer als vanouds opgepakt. Zo liep ik in 2019 nog heel wat trainingsrondjes en ook nog twee wedstrijdjes; de Zakloop in Nisse (15 km) en de Aagtekerkerun (13,8 km). Aan het einde van dat jaar vroeg een loopmaatje of ik al eens had nagedacht over een wedstrijd langer dan 42, 195 km. ‘Als je zo makkelijk een marathon loopt, dan kan je toch ook wel een ultra lopen!?’ Ja, het is wel waar dat de lange afstand meer voor mij gemaakt is dan een vijf kilometer wedstrijd, maar wat betekent dat voor mijn trainingen en wil ik dat eigenlijk wel. Het idee ging niet meer uit m’n hoofd en op de laatste dag van december schreef ik mijn trainingsschema tot en met 22 maart 2020.

65 van Walcheren! Ja, dus! Voor nu even kort, maar ik ga hier natuurlijk nog veel meer over schrijven. Ik ga een ultraloop lopen! Op zondag 22 maart 2020. Op het mooie Walcheren. Mijn achtertuin!

In de komende weken neem ik jullie mee in mijn hardloopavonturen naar deze mooie uitdaging. Want in minder dan zes weken sta ik in Vrouwenpolder aan de start! Let’s go!