Sinds een paar weken loop ik hard met een hartslagmeter om mijn borst. Waar ik voorheen vooral op snelheid of aantal kilometers alle trainingen deed, begon ik eind vorig jaar wat meer te variëren in mijn trainingsweek. Om meer inzicht te krijgen hoe mijn hartslag reageert binnen verschillende trainingen begon ik mijn statistieken te ‘analyseren’. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Als ik een rustige training wilde doen schoot m’n hartslag (volgens m’n Garmin horloge) vrijwel direct boven de 170 BPM en bij een tempotraining kon het zomaar zo zijn dat ik niet boven de 160 BPM kwam. Ik kreeg er geen grip op en begon te twijfelen aan de betrouwbaarheid van de hartslagmeter in m’n horloge. Deed mijn hart echt zo gek of was de registratie gewoonweg niet helemaal oké? Zodoende besloot ik een hartslagmeter aan te schaffen en merkte direct dat ik meer grip op m’n rikketik kreeg.
Horloge versus hartslagmeter: Het lijkt natuurlijk ideaal dat je hartslag door je horloge gemeten wordt. Dat horloge draag je tenslotte toch al wanneer je gaat trainen. Toen ik mezelf meer begon te verdiepen in m’n hartslag wilde ik ook nauwkeurige gegevens (De controlefreak in me stond weer even op!). Steeds vaker betwijfelde ik of m’n horloge wel betrouwbare informatie gaf. Na een aantal weken van lopen in de rode zone of enorme pieken en dalen in m’n hartslaggrafiek (terwijl ik niks bijzonders deed), vond ik het tijd om actie te ondernemen. Zodoende kocht ik een hartslagmeter van Garmin die ik kan koppelen via Bluetooth aan de Garmin App.
Mijn ervaring: Lopen met een band om je borst was in het begin wel even wennen. Je hebt toch weer een extra dingetje om je lijf en daar wil je geen last van hebben tijdens het rennen. Je wilt niet dat hij afzakt, maar je wilt ook geen rode striemen omdat de band te strak zit. Tja, je raadt het misschien al, ik snoerde mijn band te strak! Tijdens het lopen had ik dit nog niet door, maar bij thuiskomst zag ik het resultaat. Direct stelde ik de band iets losser af en sindsdien voel ik de band niet meer zitten tijdens het rennen. Naast dat de band nu lekker zit is het natuurlijk veel interessanter welke gegevens mijn nieuwe gadget mij geeft. Wat mij tijdens de eerste trainingen direct al opviel is dat mijn hartslag niet meer boven de 172 BPM is gekomen. Dat betekent dat ik in niet één training in het rood heb gelopen. Het is juist vaker dat ik een tempotraining doe met een maximale hartslag van 166 BPM. Daarnaast zitten er geen schommelingen meer in de grafiek. Aan het begin van de training bouwt de hartslag op en blijft dan de gehele training (mits ik een vlakke training doe) in dezelfde zone. Bij een duurloop is dat zone twee en drie, bij een tempoloop zone drie en vier en de tempoblokken bij een intervaltraining zijn helemaal in vier.
Duurlopen op hartslag: De aanleiding om met een hartslagmeter te lopen was voornamelijk om mijn duurlopen in de groene zone te lopen. Zeker in de aanloop naar mijn ultraloop loop ik meer dan honderd kilometer per week. In een duurloop wil je vooral minuten maken en tijdens die minuten wil je je conditie opbouwen. Mijn valkuil is dat ik vaak te hard mijn duurlopen doe waardoor ik de dagen ná een duurloop last heb van vermoeide spieren. Nu ik meer inzicht in mijn hartslag heb door de hartslagmeter loop ik mijn duurlopen in de groene zone en let ik niet meer op het tempo tijdens deze training. Dit is echt een andere manier van trainen. Het voelt een stuk relaxter, minder gejaagd en wat ik vooral merk is dat mijn herstel geen dagen, maar nu enkele uren in beslag neemt.
Voor mij is de hartslagmeter een waardevolle aankoop geweest. Nu ik meer inzicht heb in wat mijn hartslag doet tijdens de verschillende trainingen voelt het alsof ik meer grip heb op wat ik met m’n lichaam doe. Voor mij is de hartslagmeter dus zeker een blijvertje!
Liefs, Ada
adaruns.com 
Plaats een reactie