adaruns.com

Op zaterdag 22 februari stond ik aan de start van de halve marathon van Axel. Een wedstrijd waar ik al weken naar uitkeek, omdat het parcours van deze wedstrijd dé uitgelezen kans is om een snelle tijd te lopen. Ik had deze wedstrijd dan ook gekozen om mijn PR (1.30.58) op de halve aan te scherpen en het liefst onder de anderhalf uur te finishen. Het was zoals de hele maand februari ook die bewuste zaterdag stormachtig en m’n verwachtingen werden beetje bij beetje steeds minder. Benieuwd hoe de race is verlopen?

Pre-party: Op ‘raceday’ zijn er een aantal vaste rituelen die ik doe. Allereerst check ik de weerberichten. Die vertellen windkracht 5 á 6 met een temperatuur van negen graden. Wél droog! Oke, dat wordt dus bikkelen in de polder waar de route voornamelijk over de open vlakte gaat. Qua kleding kies ik voor lang. Het is me nog net te fris voor de spieren met deze wind om voor een short te gaan. Vervolgens ontbijt ik op het gemakje. Ik merk dat ik gezonde zenuwen heb (zes keer plassen is zeker niet de standaard). M’n benen rol ik los met een foamroller en masseer ik in met een arnicacreme (rituelen). Ik kleed me aan, speel een spelletje op m’n telefoon, luister een muziekje. Eigenlijk probeer ik zo min mogelijk te doen tot en met half 1. Het tijdstip waarop we in de auto stappen en naar het mooie Zeeuws Vlaanderen rijden.

Party: Met nog drie kwartier op de klok schrijven we ons in voor de halve marathon van Axel. Er zijn ook nog twee korte afstanden die een kwartier na ons van start gaan. Alles geregeld en met het startnummer op zak kunnen we ons klaarmaken. Ik eet nog een banaantje en warm m’n spieren op met een korte warming-up van een minuut of twintig. Alles voelt goed (behalve die wind!!!). Ik realiseer me dat het vandaag een pittige klus wordt om m’n tijd van vorige jaar (1.30.58) te gaan verbeteren. Het wordt vandaag alles of niks. Niet echt mijn motto, (ik kies liever voor veilig), maar wat heb ik te verliezen?

Om precies twee uur klinkt het startsein en gaan we van start. Direct is er een groepje lopers waar ik mezelf bij aansluit. De eerste 11 kilometer hebben we de wind in de rug en worden we vooruit geduwd. Niet normaal! Ik zie tussentijden tussen de 4’00 en 4’10. Dit loop ik normaal niet eens in een tien kilometer wedstrijd. Waar gaat dit eindigen? Onderweg zegt een loper: ‘Je hebt niet echt wandelmuziek opstaan. Je gaat zo lekker hard.’ Waarop ik zeg dat het met de wind in de rug lekker gaat. In die eerste elf kilometer zaten al wel wat korte stukjes met wat zijwind. Daar had ik nog niet zoveel van gemerkt, want Michel🏃‍♂️❤ hielp me – door net schuin voor me te gaan lopen- uit de wind. De lieverd! Echter toen de strijd met de wind serieus werd gaf hij me een high five en liet het groepje gaan. De laatste tien kilometer waren voor mij! Ik voelde me beresterk. Doordat de eerste helft bijna geen energie had gekost, kon ik alles in het laatste gedeelte geven. Dat is precies wat ik mezelf voorhield. ‘Als je een PR wil lopen, dan is dit het moment!’ De wind zorgde wel voor wat vertraging (twee kilometers van 4’25), maar ik had wat reserve opgebouwd. Tot kilometer achttien zat ik in een mooi groepje en bikkelde ik met de mannen naar de eindstreep. Ergens rond die kilometer begon ik te beseffen dat dit mijn dag werd. De dag waarop ik de halve marathon binnen de anderhalf uur zou lopen én dat ik als eerste dame over de finish zou komen. Na 1 uur 27 minuten en 50 seconden riep de speaker mijn naam en kwam ik euforisch over de streep. Wat was dit een heerlijke wedstrijd. Geknokt en gestreden met een fantastisch resultaat.

Afterparty: Mijn dag kon niet meer stuk. Met de bloemetjes en een mooie trofee verlieten we Axel en reden weer terug naar huis. Met een bizar gevoel keek ik die avond terug op de race. Een race waarin ik sterke benen had en ondanks de wind drie minuten sneller was dan het jaar daarvoor (toen was het vrijwel windstil). Mijn doel voor 2020 is op de halve marathon behaald. Maar ja, wie weet wat dit jaar nog meer in petto heeft?

PR’s moeten gevierd worden! Mijn lieve haas en ik zijn ’s avonds een restaurantje ingedoken en hebben onszelf lekker laten verwennen met een 3-gangenmenu en hebben geproost met een wijntje. Moet kunnen toch? Een gezellige afsluiter van deze sportieve dag!

Liefs, Ada