adaruns.com

De laatste keer dat ik een blog publiceerde, is inmiddels alweer vijf jaar geleden. VIJF jaar!!! Nu gaat het wat mij betreft een beetje ver om vijf jaar uit te schrijven om jullie een update te geven. Wel ga ik jullie een korte update geven over een aantal mijlpalen in de afgelopen jaren, zodat we vanaf daar weer verder kunnen in het heden. Zo won ik twee keer een marathon en liep na een aantal pogingen een SUB3. Hoe dat allemaal is verlopen, lees je hieronder. Hierbij in een notendop mijn hardloopleven van 2020 tot en met vandaag.

Marathons: Als ik mijn naam intik op de site van Atletiek Zeeland dan popt er een flinke lijst met wedstrijden op. In 2020 zat de wereld nog op slot en werden er geen wedstrijden gelopen. Gelukkig veranderde dit in de loop van het jaar en klonken er weer startschoten bij prachtige evenementen. 2020 was voor mij een jaar zonder marathons. Ik liep met Pasen wel een individuele marathon met een zelfbedachte route, maar die staat niet vermeld tussen mijn andere resultaten. In 2021 deed ik mee aan de Kustmarathon en finishte in 3:17:00. Wat ik me van deze editie vooral herinner is de wind en de regen. Een redelijk zware tocht. Niet voor niets staat de Kustmarathon Zeeland bekend als de zwaarste marathon van Nederland, maar met wat barre weersomstandigheden maakt het deze marathon nog net iets uitdagender. Desalniettemin liep ik mijn snelste tijd tot nu toe op dit parcours en dit leverde een vierde plaats overall bij de dames en een tweede plaats in mijn leeftijdscategorie. Voor wie bekend is met de Kustmarathon, weet dat er geen bekers worden uitgedeeld, maar een trofee in de vorm van een kei. Inmiddels pronken er twee keien in mijn woonkamer en daar ben ik als echte Zeeuwse enorm trots op. Het jaar liep ten einde en 2022 startte. Ook dit jaar werden er marathons gelopen. De eerste was echter pas in september van dat jaar. Ik weet nog dat ik die zomer met Michel de plannen maakte voor de marathon van Valencia in december. Uiteraard was dit een mooi doel, maar voor mij voelde dit nog als te ver weg. Zodoende begon mijn zoektocht op het internet en kwam ik uit op de marathon van Antwerpen. Deze stond in september gepland en dat motiveerde mij meer om mijn trainingen serieus op te pakken en mijn tijd uit 2019 (3 uur en 12 minuten) aan te vallen. Ik weet nog dat ik die zomer consistent trainde en voelde dat ik progressie boekte. Nu weet ik wel waar die progressie vandaan kwam. Ik trainde namelijk voor het eerst aan de hand van een goed schema waarin intervaltrainingen op een gevarieerde manier waren opgenomen. Desalniettemin startte ik de marathon van Antwerpen zonder mezelf echt druk op te leggen. Mijn hoofddoel zou Valencia zijn en Antwerpen was alleen maar leuk voor tussendoor. Die dag verliep echter totaal anders dan verwacht. Na 3 uur en 6 minuten finishte ik als eerste dame en mocht ik mezelf de eerste Nederlandse winnares noemen van deze prachtige race. Voor mij was 2022 hiermee eigenlijk al geslaagd qua hardloopdoelen en besloot ik om de marathon van Valencia samen met Michel te lopen. Mijn SUB3 zou ik verplaatsen naar 2023. Dit jaar wilde ik mezelf geen druk meer opleggen. De marathon van Valencia finishte we in 3:33. Samen lopen heeft voor mij altijd een bijzondere betekenis en ondanks dat Valencia bekend staat als snel parcours waar de omstandigheden voor het lopen van een PR zeker aanwezig zijn, ben ik blij dat ik de keuze heb gemaakt om van deze marathon een herinnering te maken qua beleving en wat minder voor de prestatie. In 2023 pakte ik het trainen weer met als doel die SUB3 te lopen. In de voorbereiding liep ik verschillende PR’s op kortere afstanden en ik was fit. De wedstrijddag in Lissabon verliep wat chaotisch. Zo hoorde we tijdens het ontbijt dat de wedstrijd met een uur vervroegd was en haalde we nog net op tijd de trein naar de start. Lissabon heeft een A naar B parcours en dit betekent dat je eerst 40 minuten met de trein naar het oosten gaat, om vervolgens langs de kustlijn de route van de marathon te lopen. De start was om 07:00 uur ’s ochtends en dit zorgde ervoor dat we in het donker vertrokken en met een prachtige zonsopgang de wedstrijd liepen. Vandaag wilde ik zo lang mogelijk bij de vlaggen van SUB3 lopen. Ik had tenslotte nog geen ervaring en wilde de wedstrijd zo constant mogelijk lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas was voor mij het 4’15 tempo hard werken en rond kilometer 28 moest ik de Pacers laten gaan en vervolgde ik de wedstrijd in mijn uppie. M’n tempo liep iets terug, maar in de eerste helft hadden we net wat vlotter gelopen en daarmee zou die SUB3 nog wel haalbaar zijn. Helaas, helaas, helaas. Ik finishte in 3 uur en 6 seconden. Als ik letterlijk 7 seconden harder had gelopen, was het me gewoon gelukt. Je begrijpt vast dat dit behoorlijk zuur was. Waarom had ik niet ergens net even wat harder gelopen? Het was zoals het was en ondanks dat ik geen SUB3 had gelopen, liep ik wel weer 6 minuten van mijn beste tijd af. Dan mag je best tevreden zijn, maar dat knagende gevoel bleef en zo begon ik in 2024 weer met hetzelfde doel als het jaar daarvoor: SUB3 op de marathon. In dat jaar zou ik in het voorjaar twee marathons lopen. De marathon van Zeeuws-Vlaanderen als opwarmertje voor de marathon van Leiden. Ook nu liep het weer heel anders van verwacht. Als ik een ding heb geleerd dan is het wel dat je nog zulke mooie plannen kan maken en dat de omstandigheden dan toch roet in je plannen kunnen gooien. Oke, als eerste de marathon van Zeeuws-Vlaanderen die ik dus zag als mijn lange duurloop richting de marathon van Leiden. Het voelde die dag in april ook als een trainingsloop. Ik deed m’n lange tight aan, longsleeve en m’n racevest. Het idee was om een lekker tempo te lopen, zodat ik over drie weken kon knalle richting een PR. Het lijkt wel als je geen verwachtingen hebt er juist hele mooie dingen gebeuren. Ook de marathon van Zeeuws-Vlaanderen mocht ik op mijn naam schrijven. Na 3 uur en bijna 8 minuten passeerde ik de finish en kwam ik als eerste dame binnen. Het winnen van een marathon is zo een bijzonder gevoel. Het voelt onwerkelijk en voor mij een beetje raar. Uiteraard ging ik met een tevreden en trots gevoel naar huis en was in mijn hoofd vooral bezig met Leiden. Daar wilde ik laten zien wat ik kon. In de aanloop naar de wedstrijddag in mei begon de moed me al behoorlijk in de schoenen te zakken. Niet vanwege mijn wedstrijdvorm, maar vanwege de weersvoorspellingen. De weerman verkondigde tropische temperaturen. Nu vind ik dat voor een dagje strand uiteraard geen probleem. Op een dag van de marathon is dat het allerlaatste wat je wil horen. Je doet er natuurlijk niks aan en om 10:00 uur vertrok ik met nog zo’n 3000 andere lopers in de brandende zon. Na de eerste 16 kilometer op mijn beoogde wedstrijdtempo heb ik de handdoek in de ring gegooid. Vandaag zou niet mijn dag worden. Gelukkig kan ik goed naar mijn lichaam luisteren, want er zijn die dag zoveel lopers uitgevallen dat de hulpdiensten het niet meer aankonden en de wedstrijd in de loop van de dag alsnog werd stilgelegd. Gelukkig was 2024 nog niet om en liep ik in oktober de marathon van Eindhoven. Ook nu plande ik weer een marathon in december van dat jaar en ook nu voelde dat doel te ver weg. Zodoende kwam de marathon van Eindhoven op mijn pad en besloot ik daar te starten. Lekker doorlopen en kijken waar ik toe in staat zou zijn. Nou dat bleek meer dan dat ik kon wensen. De eerste helft van de marathon liep ik nog behouden en net onder het tempo voor een SUB3. In de tweede helft begon ik mezelf te realiseren dat dit wel eens de dag zou kunnen zijn voor een PR. Ik begon het tempo wat op te voeren en merkte dat ik in een hele lekker flow kwam. Ik passeerde de Pacers van SUB3 en kon het tempo goed volhouden. Dit resulteerde in een finishtijd van 2:57:35. BI-ZAR! Dit was echt de wedstrijd van mijn leven. Mijn eerste marathon onder de drie uur en het voelde alsof ik de marathon uitspeelde in plaats van andersom. Zoals ik al eerder schreef, zou de marathon van Eindhoven een marathon zijn om m’n niveau te testen en zou ik in december nog een marathon lopen en wel de marathon van Malaga. Deze marathon stond al een aantal jaar op mijn verlanglijstje en zou de kers op de taart zijn van 2024. Ik trainde na de marathon van Eindhoven lekker door tot november….. In november stapte ik ’s morgens op mijn fiets en botste tegen een scooter op met een elleboogbreuk als gevolg. Tja, dit gooide wel even roet in het eten van mijn marathonplannen en in 2024 werd er geen marathon meer gelopen. 2025 is inmiddels alweer een goede vier maanden onderweg en ook nu heb ik weer mooie nieuwe plannen gemaakt voor het aankomende jaar en daar ga ik jullie binnenkort in meenemen.

Ondanks dat het lijkt alsof de afgelopen vijf jaar zijn omgevlogen, kan ik toch wel stellen dat er heel wat bijzondere moment op het gebied van mijn hardloopleven voorbij zijn gekomen en hoop ik dat er nog veel mooie herinneringen gemaakt gaan worden. Daarin ga ik jullie weer lekker meenemen. Ik heb weer zin om de draad van het bloggen op te pakken en ga weer lekker schrijven over mijn hardloopleven en alles wat daarbij hoort. Veel leesplezier!

Liefs, Ada