adaruns.com

Ken je dat gevoel? Dat je de hele dag tegen iets opziet en dat het dan uiteindelijk helemaal niet zo erg is. Nou, dat had ik dus gisteren in de aanloop naar de Schellachloop. De hele dag dacht ik aan een stuk van de route waar we de wind flink op de kop zouden hebben. Wat ik echter toen nog niet wist, was dat de route was veranderd en dat die windkracht 4 in de polder tussen de bossen een stuk minder beangstigend was dan ik mezelf van te voren had ingebeeld.

Voorbereiding: De Schellachloop is voor mij een loop die jaarlijks op de agenda staat. De sfeer is gemoedelijk, de start vanuit de koeienstal en het lopen van de 10 Engelse Mijl vind ik een prettige afstand om te racen. Normaal gesproken sport ik in de ochtend, maar dat ritme gooide ik gisteren om voor de race die ik zou lopen. De start is namelijk ’s avonds om half 8. Niet echt mijn tijd, maar af en toe uit je comfortzone stappen is best wel oké. Toch? De hele dag deed ik het rustig aan. Ik liep wat rondjes met de hond, maakte het huis schoon en keek af en toe met een bezorgde blik naar het weerbericht op mijn iPhone. Waar het in de voorgaande jaren flink puffen was tijdens de Schellachloop, waren de berichten voor nu totaal anders. De temperatuur zou rond de 10 graden zijn (heerlijk loopweer), maar wel met een stevige wind. Tja, over die wind maakte ik me dus wel zorgen. ‘ Zou ik in een leuk groepje de stukken met wind tegen kunnen lopen?’, ‘Welk tempo zou realistisch zijn met deze wind?’, ‘Welke outfit doe ik aan?’ Het spookte in de uren voorafgaand aan de start allemaal door m’n hoofd. De dag vorderde gestaag en na het eten van wat broodjes stapte ik op de fiets richting de kaasboerderij. Onderweg had ik de wind flink tegen wat me niet echt geruststelde en de schatting die de racecalculator voor me in petto had (tempo 4’07) zou een een behoorlijke uitdaging worden. Vorige week bij de Meidoornloop was het flink puffen, maar dat zou vanavond wel anders worden. Vol goede moed stapte ik om half 7 op de fiets en al snel merkte ik dat die wind echt wel serieus aanwezig was. Oke, niks aan te doen. In de boerenschuur m’n startnummer opgehaald en daarna omgekleed. Vrijwel iedereen die de kleedkamer binnenkomt zegt direct: “Brrrr… het is wel frisjes buiten!’ Nou dat is het zeker. Tijd om de spieren goed op te warmen en naar buiten te gaan voor de warming-up. Daar blijkt het met de kou wel mee te vallen, maar die wind is nog niet gaan liggen. Iets voor half 8 verzamelen alle lopers richting de start en daar geeft de speaker aan dat we dit jaar niet rechtsom gaan, maar dat de route is gewijzigd naar linksom. Dit betekent dat we niet dat lange stuk langs de N57 de wind tegen hebben en dat zou nog wel eens gunstig kunnen uitpakken.

Race: Om half 8 klinkt de toeter en vertrekken alle lopers uit de koeienstal de polder in. Het gevaar bij deze race is dat er lopers zijn die verschillende afstanden lopen. Zo starten de 4, 8 en 16 km allemaal tegelijk. Dat zorgt ervoor dat iedereen als een malle vertrekt. Na de eerste kilometer heb ik een comfortabel tempo gevonden en zie op de kilometertussentijden dat we harder dan m’n beoogde tempo van 4’07 lopen. Nu vond ik dat al een behoorlijke uitdaging, maar zo voelt het vanavond niet echt. Na een aantal kilometer kom ik erachter dat de route twee keer een lus van acht kilometer is. Zo weet ik na het eerste rondje precies wat me te wachten staat. Ook al vind ik een dubbeling van de route niet zo uitnodigend, mentaal is dat wel heel prettig. Op de heenweg lopen we tussen de bomen en hebben we de wind tegen. De terugweg loopt over een fietspad waar we weer richting het beginpunt worden geduwd. Oké, dat is een fijn idee voor de laatste kilometers. Het zal aan het einde wel pittig worden om dit tempo vast te houden. Halverwege is er een waterpost en neem ik een paar slokken uit een beker. Hoe graag ik ook lekker door zou willen lopen, het lukt mij niet om al rennend enigszins fatsoenlijk te drinken en kies er dus bij voorkeur voor om even een paar passen te wandelen en te drinken. Dat kost me misschien vijf seconden, maar dat heb ik er wel voor over. Na de drankpost pak ik het tempo weer lekker op. M’n loopmaatje heeft even z’n pas ingehouden en zo gaan we samen het tweede rondje in. De kilometers vliegen voorbij en het tempo zit er strak in. Wij worden niet ingehaald en wij halen ook niemand in. Onderweg wordt er een aantal keer door een wegwijzer geroepen dat ik als eerste dame loop. Dat is altijd leuk om te horen. Na een uur en vijf minuten lopen we richting de finish en hoor ik door de speakers mijn naam en de huldiging dat ik de wedstrijd heb gewonnen. Eerlijk is eerlijk! Ik vind het leuk om te winnen, maar ik ben vooral tevreden over hoe constant de race is verlopen en het goede gevoel tijdens de race.

Prijsuitreiking: Bij een eerste plaats hoort natuurlijk een podiumplaats. Dat was voor mij niet de eerste keer. In de afgelopen twee jaar mocht ik ook de hoogste trede bij de Schellachloop betreden en als oud-voetbalster vind ik de hattrick dan ook wel even leuk om te benoemen. De prijsuitreiking vindt plaats in de mooie landwinkel van de kaasboerderij en de medailles zijn geheel in stijl verzorgd. We krijgen een lint met daarin twee kaasjes en een potje mosterd verwerkt. Hoe leuk is dat?

De Schellachloop kan ik voor dit jaar weer van m’n lijstje afvinken. Ondanks de wind heb ik heerlijk gelopen en ben ik blij met het tempo wat ik heb kunnen lopen. Dat smaakt zeker naar meer. Nu eerst een lekker toastje met kaas maken, want die zege mag ook gevierd worden.

Liefs, Ada