adaruns.com

In maart van dit jaar pakte ik het lopen na een lange winterstop weer rustig op. In de maanden daarvoor heb ik de nodige uurtjes in sportschool doorgebracht om m’n gebroken elleboog zo goed mogelijk te laten herstellen. Naast de nodige kracht en core spendeerde ik wel wat minuten op de loopband en de crosstrainer, maar dat valt in het niet bij wat ik doe tijdens een marathonvoorbereiding. Toen ik in maart de loopschoenen weer voorzichtig uit het stof haalde en de eerste rondjes begon te rennen voelde dit de eerste paar keer behoorlijk moeizaam. Of beter gezegd: “Ik was niet vooruit te branden”. Met een tempo van 5’30 en tien kilometer op de teller was ik al blij. Ondanks dat ik me best wel fit voelde, was mijn conditie dus met sprongen achteruit gegaan. Dat is geen lekker gevoel en ook al had ik geen directe hardloopdoelen in het vooruitzicht, toch wilde ik wel weer lekker kunnen lopen. Hoe pak je het hardlopen weer op als je een lange tijd aan de kant hebt gezeten? Welke valkuilen ben ik tegengekomen? Zijn er dingen veranderd qua beleving en mijn hardloopdoelen?

Break: Soms kies je er zelf voor om een een periode het lopen op een wat lager pitje te zetten en soms is het een noodgedwongen keuze. In mijn geval was het een combinatie van die twee. Na m’n elleboogbreuk zat ik eerst drie weken in het gips. Dat er toen van lopen niks kwam, is natuurlijk meer dan logisch. In de drie weken na het gips mocht ik van de chirurg wel lopen. Dit had ik nadrukkelijk gevraagd, omdat de marathon van Malaga toen nog op de planning stond en ik in m’n achterhoofd nog een soort van wens had om die wedstrijd te starten. Toen ik bevrijd werd van m’n gips voelde m’n elleboog nog niet direct heel fijn aan en voelde het bungelen van mijn arm tijdens het rennen nog niet lekker. Al snel zette ik een streep door de marathon en richtte mezelf op het volledig herstellen van die elleboog. Rennen zou later wel weer komen. In januari van dit jaar begon ik de sportschool te bezoeken. Het was een beetje uit nood geboren, maar ik had er plezier in. Ik volgde verschillende groepslessen en sportte individueel. Zonder doel en zonder dat ik mezelf een bepaalde druk oplegde. Er ontstond in die tijd een andere mindset: van sporten met een doel en zo goed mogelijk presteren, ging ik naar sporten voor de ontspanning. Dit was voor mijn omgeving best wel even wennen. Zij zijn natuurlijk ook van mij gewend dat ik een gedreven sporter ben en als ik een doel stel er ook helemaal voor ga. Halverwege maart werd ik gebeld door de krant met de vraag of ik bereid was om een interview af te leggen in verband met de 15e editie van de marathon van Zeeuws Vlaanderen. Ze wilde graag de winnares van vorig jaar in hun jubileumkrant zetten. Zonder blikken of blozen vertelde ik dat ik niet meedeed aan de marathon. De verslaggever vroeg nog of er iets aan de hand was? Ik vertelde dat ik in de toekomst zonder specifieke doelen nog wel eens een wedstrijd zou lopen, maar nog geen plannen had. Het gesprek werd afgesloten en mijn dagelijkse bezigheden gingen weer verder. In de weken daarop begon ik alweer wat vaker te lopen en het dat ging met iedere training weer een stukje makkelijker. Ik ging van twee keer in de week naar drie, vier keer lopen. De kilometers gingen van 20 naar 40-50 per week. Verschillende hardlopers vroegen of ik een voorjaarsmarathon op het oog had en ieder keer zei ik dat ik Michel ging aanmoedigen bij de marathon en zelf op dit moment echt niet moest denken aan de marathonafstand. Weet je wat gek is? Als je wekelijks een duurloop van 30+ kilometer loopt, dan wordt die afstand steeds minder indrukwekkend, maar als je er een paar maanden uit hebt gelegen, dan moet je hele lichaam weer wennen aan de inspanning en dat gaat niet zomaar 1,2,3. Toch werd er in het marathonweekend van Zeeuws-Vlaanderen en Rotterdam een marathonplan geboren. Dat weekend begon ik te tellen en over precies twaalf weken stond de Midzomermarathon van Apeldoorn op de agenda. Echt heel veel meer keuze is er in de zomer in Nederland niet en zodoende schreef ik mezelf direct in. De break van het hardlopen was voorbij. Ik pakte m’n hardloopschema er weer bij en begon de trainingen weer serieus op te pakken.

Valkuilen: Een van de grootste valkuilen is het oppakken van je hardloopschema en dan denken dat je je tempo’s kan lopen van voor je break. Nee, zo werkt het helaas niet. Je lichaam moet weer wennen aan de belasting van het rennen. Dat geldt voor je longen, je hart, je pezen, je gewrichten, je darmen. Ja, voor je hele lijf dus. In de eerste paar weken van mijn marathonschema liep ik alle tempo’s minimaal 20 seconden langzamer dan voor m’n break. Ik had ook geen idee hoe ik ooit een marathon met een tempo op 4’09 had kunnen lopen. Hoe dan? Dat was nog geen half jaar geleden, maar ik voelde me zoveel minder fit! Naast het fysieke aspect speelt ook het mentale aspect een grote rol. Tijdens de opbouw moet je jezelf niet vergelijken met wat jij ooit daarvoor hebt gedaan. Of je nu je elleboog hebt gebroken, een zwangerschap achter de rug hebt of überhaupt een periode een pauze hebt gehad. Je bent wie je nu bent en vanuit die situatie kan je weer op gaan bouwen.

Beleving: Er is in mijn hardloopbeleving wel het een en ander veranderd. Zoals jullie uitgebreid hebben kunnen lezen in mijn vorige blog: run&talk 5 jaar in een notendop stond de afgelopen jaren het lopen van een SUB3 hoog op mijn lijstje. Die 2:57 heb ik nu gelopen en daardoor voel ik gelukkig die druk niet meer. Het is eigenlijk natuurlijk iets heel geks, want je legt alleen zelf die druk op en ik ben nu blij dat ik dat niet meer zo ervaar. Gek, maar waar! Nu ik niet meer specifiek voor een doel train wil ik gewoon zo fit mogelijk aan de start van iedere wedstrijd staan. Of dat nu tijdens een halve of hele marathon is. Dat maakt niet uit! Een wedstrijd is vooral heel leuk als je het beste uit jezelf kan halen en dat is voor mij als mijn lichaam goed getraind is. Er is dus wel echt iets veranderd in mijn mindset. Het lopen van een pr heeft geen prioriteit, maar wel het lopen van een sportieve wedstrijd waarin ik de beste versie van mezelf heb laten zien.

Die hardlooppauze die voor mij noodgewongen werd ingelast, heeft mij waardevolle inzichten gegeven. Gelukkig ben ik nu weer op de goede weg richting de fitste versie van mezelf en ik hoop dat ik daarmee nog vele mooie wedstrijden ga lopen.

Liefs, Ada