Ai, ai, ai! Wat is het lastig als je heel veel zin hebt om te rennen, maar je lichaam daar anders over denkt. Dan is er maar één optie en dat is helaas om even niet te rennen. Hoewel ik in het verleden vaak een blessure al hardlopend kon oplossen, was dat nu niet het geval. In de afgelopen vier weken ben ik van totale rust naar inmiddels weer een training van een uur gegaan. Dat zorgde zowel fysiek als mentaal voor een flinke uitdaging.
Fysiek: De blessure in m’n kuit zorgde ervoor dat ik direct onder behandeling bij de fysio kwam. In de eerste weken deed wandelen al pijn en adviseerde de fysio om totale looprust te houden. Om eerlijk te zijn, haalde ik het niet eens in m’n hoofd om te gaan rennen. Een rondje wandelen met de hond deed al pijn. Tegen de fysio vertelde ik dat ik een soort lego blokje in m’n kuit voelde. Hij behandelde me wekelijks met dry needling, maar om heel eerlijk te zijn voelde ik niet echt verbetering. Afgelopen week maakte de fysio wederom een echo en constateerde, net als drie weken geleden, dat m’n kuit geen bijzonderheden liet zien. Ik liep of eigenlijk strompelde de praktijk uit met de opdracht om voorzichtig wat te gaan proberen. De opdracht: “Niet te gek en over anderhalve week wil ik graag van je horen hoe dat gaat”.
Triggeren: Actief herstellen zou na drie weken rust de oplossing zijn. Aangezien er niks kapot is, vertrouwde ik de fysio en begon heel voorzichtig met hardlopen en stretchen. Afgelopen zaterdag (een dag na de behandeling) deed ik twee keer per dag 3×2 minuten hardlopen afgewisseld met 1 minuut wandelen. De eerste paar meters voelde echt niet fijn, maar ik merkte hoe langer ik liep hoe prettiger m’n kuit begon te voelen. Ook al ging ik naar buiten voor een training van nog geen twee kilometer, het was fijn om iets te kunnen doen. De dagen daarna bouwde ik de trainingen langzaam uit naar 3×3 minuten, 4×5 minuten, 3×8 minuten en vandaag 6×1 kilometer. Ondanks dat ik nog niet pijnvrij ben, voel ik wel dat m’n kuit steeds soepeler wordt en dat het vertrouwen in m’n lichaam weer langzaam terug begint te komen. Yes!
Mentaal: Als je lekker in de flow zit, maak je plannen en denk je (of althans ik) niet na over eventuele hobbels op de weg. Als er dan plots een hobbel verschijnt, denk ik dat al die plannen niet meer realistisch zijn en wis ik het allerliefst m’n hele hardloopagenda. Niet omdat ik geen zin meer heb in m’n plannen. Nee, het is meer dat ik mezelf dan volledig wil focussen op m’n herstel en geen druk wil voelen om dit te forceren door een naderende wedstrijd. Voor de zomer had ik nog niet zoveel op de planning staan, maar voor het najaar stond ik al wel ingeschreven voor de Kustmarathon Zeeland en die is inmiddels al over dertien weken. Nu wist ik dat Michel heel graag de Kustmarathon wilde lopen en nog geen ticket had. Ja, je raadt het al. Ik heb m’n ticket overgegeven en zal dus niet aan de start staan op zaterdag 4 oktober in Burg-Haamstede.
Plan: In de aankomende weken zal ik moeten aankijken hoe m’n lichaam reageert op de verschillende trainingen. Op dit moment ben ik al heel blij dat ik überhaupt weer m’n hardloopschoenen kan aantrekken voor een rondje. Heel stiekem heb ik al wel het startnummer van de TCS Marathon Amsterdam 2025 van Michel overgenomen. We hebben dus eigenlijk een soort van stuivertje wisselen gedaan. Je vraagt je misschien af: Waarom geen Kustmarathon en wel de marathon van Amsterdam? Daarvoor zijn een aantal redenen: Amsterdam is twee weken later en geeft dus net iets meer tijd. Amsterdam heeft een vlak parcours en dat zorgt ervoor dat ik geen duinen en strand in m’n trainingen hoef op te nemen. Dit zorgt voor minder impact tijdens het trainen. Amsterdam heb ik nog nooit gelopen en dit jaar is de 50ste editie en het NK. Tja, ondanks dat de Kustmarathon een prachtig evenement is, ga ik dus echt voor de marathon van Amsterdam.
Het is nog geen oktober en ik heb nog een lange weg te gaan, maar er is licht in de tunnel. Ik heb er zin in!
Liefs, Ada
adaruns.com 
Plaats een reactie