Hi, ik ben Ada! Met deze zin introduceer ik mezelf wanneer mensen zich afvragen wie ze voor zich hebben. Maar wie is die jonge vrouw die 42 jaar geleden werd geboren in Middelburg als de Benjamin in een gezin van zeven kinderen? First things first! Ik neem jullie mee naar mijn jeugd. 5 maart 1983 is mijn geboortedag. De dag waarop het grote avontuur van vallen en opstaan begon. Als zevende in de rij maakte ik al snel mijn eigen keuzes. Mijn ouders gaven me bewust of onbewust de nodige vrijheid om mijn eigen persoonlijkheid en interesses te ontwikkelen. Wat ik me uit mijn kinderjaren herinner is dat vooral buitenspelen mijn vrije tijdsbesteding invulde. Hutten bouwen, rolschaatsen, rondjes fietsen en op pleintjes voetballen waren m’n lust en m’n leven.
Het echte sporten begon rond mijn tiende toen ik mezelf aanmeldde bij de lokale tennisvereniging. Echt talentvol was ik niet, maar iedere zaterdagochtend stond ik paraat met racket en joggingpak om de training te volbrengen. Toen mijn oudere zus in groep acht het jaarlijkse schoolvoetbaltoernooi speelde en zij op voetbal ging, besloot ik om mijn ‘pleintjesvoetbal’ ook in verenigingsverband uit te voeren. De fanatiekeling in mij was geboren en in de tien jaar die volgde had ik mijn sport gevonden. Drie keer in de week was ik op het sportveld te vinden en dat bleef niet onopgemerkt. Ik werd geselecteerd voor het selectieteam dames tot 14 jaar en speelde in de 1e klasse van het damesvoetbal. Het damesvoetbal was in die tijd echter nog niet zo populair. Zodoende was mijn inzet leuk voor het team en goed voor mijn sportieve leven, maar verder dan dat reikte het niet. Uiteindelijk heb ik mezelf hierbij neergelegd en had ik veel plezier in het spelen in een vriendenteam. Ondertussen zette ik mij in om aan m’n toekomst te werken. Dit ging echter niet zonder slag of stoot.
De eerste struggel die ik had was de studiekeuze ná de middelbare school. Zou ik voor mijn passie (sport) gaan of een ‘verstandige’ keuze maken. Zodoende werd het geen CIOS, maar de toeristische opleiding MTRO. Echter mijn bewegingsdrang en het aangaan van uitdagingen zit me in het bloed. Tijdens het tweede leerjaar (ik was toen net 18 jaar) besloot ik om mezelf aan te melden bij de Koninklijke Landmacht. In de zes maanden die ik bij onze krijgsmacht heb doorgebracht heb ik veel geleerd. Als jonge vrouw in een peloton meedraaien en de discipline laten zien die er verwacht wordt heeft veel met me gedaan. Bikkelen, doorzetten, het ontwikkelen van mentaliteit zijn eigenschappen die nog steeds als sporen in mijn zijn hebben nagelaten. Trots als ik was toen ik de oorkonde kreeg uitgereikt als woman of the compagnie. Desalniettemin besloot ik terug te gaan naar Middelburg en mijn mbo-diploma te behalen. Het soldatenleven liet ik voor wat het was en ik behaalde in 2006 mijn niveau 4 diploma.
Een baan in het toerisme was echter niet wat ik voor ogen had en ik besloot het onderwijs in te gaan. Het volgen van de PABO aan de Hogeschool Zeeland kreeg een iets andere route dan de reguliere. De komst van mijn oudste zoon betekende dat ik de opleiding tot juf in de avonduren heb voltooid. Na vier jaar studie en een tweede bevalling in het tweede leerjaar, nam ik mijn juffendiploma in ontvangst. Oké, genoeg over mijn (studie)loopbaan en terug naar het onderwerp waar ik over wil schrijven, namelijk: sport!
Na die eerste bevalling wilde ik weer back in shape komen en ik besloot te gaan hardlopen. Dat ik ging sporten na mijn bevalling was niet zo verrassend. Ik had tenslotte mijn hele leven sportief doorgebracht. In de jaren die volgde tussen 2007 (de eerste rondjes op hardloopschoenen) en nu hebben heel wat teweeg gebracht in mijn leven. Precies daarover neem ik jullie mee op deze site! Wat beweegt een jonge moeder en docent om haar leven in het teken te zetten van hardlopen? Hoe combineert zij haar verantwoordelijkheden met het uitvoeren van haar grootste passie hardlopen? Ik deel met liefde alle ins en outs met jullie!
Veel leesplezier!
Liefs, Ada
adaruns.com 