adaruns.com

Afgelopen week was een week met aanpassen, aanpassen en vervolgens een flinke set back! Als je lekker aan het trainen bent, is het plannen van je trainingen je grootste zorg. Als je vervolgens aan de kant zit, is herstel je grootste zorg en zou een kort rondje al fantastisch zijn.

Herstel: Maandag begon ik de week met een rustig herstelrondje. De training van zondag voelde ik nog goed in m’n lijf en dan vooral in m’n hamstrings. Eigenlijk stonden al m’n spieren gewoon wat gespannen en had ik al voor mezelf bedacht dat ik echt voorzichtig aan zou doen en niks wilde forceren. De eerste training van de week was dan ook een easy rondje van nog geen tien kilometer. ’s Middags ging ik ook nog even met Michel naar de sportschool en dat uurtje vulde ik in met stretchen.

Rust: Dinsdag was een rustdag en vanaf die dag kwam er een eind aan mijn onbezorgde voorbereiding. Die hamstring die al een tijdje zeurde begon de gehele dag irritant te doen. Dit zorgde ervoor dat ik m’n trainingsschema deze week anders zou invullen.

Stretch: In plaats van een lekkere intervaltraining die ik eigenlijk wilde doen (4×2 kilometer op marathontempo), werd het een uurtje in de gym. Ik wilde m’n spieren wat ontspanning geven in de vorm van actief herstel. Ik stond op de crosstrainer, probeerde even vijf minuten op de loopband en stond vervolgens weer op de crosstrainer. Woensdagochtend had ik nog het gevoel alles onder controle te hebben.

Easy: De volgende ochtend deed ik niets geks, maar m’n rechterkuit voelde niet oke. Vol goede moed vertrok ik een rustig loopje om te zien of m’n hamstring het ging houden. Tijdens het lopen was ik zo bezig met m’n hamstring en dat onbestemde gevoel in m’n kuit negeerde ik voor het gemak maar even. Die zou zich vanzelf wel oplossen. Zo blij als een ei kwam ik terug, want m’n hamstring had het gehouden en de plannen voor de aankomende dagen popte alweer in m’n hoofd op.

Training in het kanaal: Die intervaltraining van 15×200 meter stond na de geslaagde training van gisteren al in m’n horloge te popelen. Donderdag liep ik eerst 6 kilometer op een easy tempo. Tijdens de warming-up voelde m’n kuit nog steeds niet goed en bij de eerste versnellingen schoot er een fikse pijnscheut in m’n kuit en stond ik geparkeerd op het Jaagpad. Aan die 200’tjes ben ik nooit toegekomen. Ik drukte m’n horloge uit, verwijderde m’n training en ben licht verslagen naar huis gewandeld. Eerlijk gezegd kan ik me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een training heb afgebroken en noodgedwongen moest wandelen. Honderd gedachten gingen door m’n hoofd op de weg terug naar huis. Een ding was duidelijk: dit was goed mis!

Koelen: Het hele weekend stond in het teken van koelen, voorzichtig wandelen en vreselijk hard balen. Uiteraard probeer ik allerlei verklaringen te zoeken: Zou het aan de ondergrond van de BWM hebben gelegen? Kwam die marathon misschien toch wat te vroeg en was m’n lichaam nog niet klaar voor die afstand? De antwoorden blijven in het midden.

Morgenvroeg probeer ik een afspraak te maken bij de fysiotherapeut om te zien wat er met die kuit aan de hand is. Uiteraard hoop ik nog steeds aan de start te staan van de Midzomermarathon van Apeldoorn. Hopelijk kan de fysio duidelijkheid geven en ga ik aan de hand daarvan mijn beslissing nemen. Time will tell!

Liefs, Ada